Źródła bibliograficzne:
Borzęcki Józef
Walenty Borzęcki (Bozek/Brzęcki) – urodzony w 1804 r. w parafii Włodowice. Był on włościaninem. W 1825 r. ożenił się z Izabelą Maryankowską, która urodziła się 1807 r., w Gidlach. Mieli ośmioro dzieci, między innymi Antoniego urodzonego w 1835 r., w Kobielach Małych, w parafii Kobiele Wielkie koło Radomska. Antoni Borzęcki w parafii Kobiele Wielkie poślubił Anastazję Kłopocik – służącą dworską z Przyborowa. Mieli dziesięcioro dzieci. Najstarszym ich dzieckiem był Jan Borzęcki urodzony w 1858 r. w Przyborowie parafii Kobiele Wielkie. W 1882 r. w parafii Klonowa, ziemi sieradzkiej, poślubił on Katarzynę Nowicką. Mieli razem siedmioro dzieci.
W 1890 r. urodził się ich syn Józef Borzęcki.
W Klonowej i okolicy duże znaczenie w życiu gospodarczym miała huta szkła, o której powstaniu wzmiankują źródła w XVIII w. Huta ta znajdowała się na terenie Klonowej i tworzyła odrębne osiedle, w którym skupiały się urządzenia do wyrobu szkła i przedmiotów szklanych, biura, domy mieszkalne dla robotników i majstrów, wyszynk oraz szkoła. W tym ośrodku urzędował również lekarz. W hucie pracowali Polacy, Czesi Austriacy i Niemcy. W dniu 10 sierpnia 1899 r. huta doszczętnie spłonęła.
W Klonowej urodził się również inny udziałowiec skierniewickiej huty – Emilian Hamprecht. Jego ojciec był tam hutnikiem, ale rodzina przybyła do Klonowej z Austrii.
W latach 90. XIX w. rodziny Borzęckich i Hamprechtów przeniosły się do Warszawy na Pelcowiznę. (...)Jan Borzęcki – był szlifierzem szkła. Uczył młodych chłopców tego zawodu. Na Pelcowiźnie mieli drewniany domek otoczony tarasem. Podczas jednej z powodzi Wisła wylała tak bardzo, że mogli dostać się do domu tylko łódką. Mój dziadek Józef Borzęcki pracował w Hucie Szkła „Wołomin”. Ożenił się z Genowefą Wiernicką urodzoną w 1894 r. w miejscowości Huta Ruda (Opalin). Genowefa była córką Franciszka
Wiernickiego i Anny z Pirogów. W 1919 r. urodził się w Warszawie mój ojciec Władysław Borzęcki, a w 1925 r. już w Skierniewicach urodził się drugi syn – Stanisław Borzęcki. Józef Borzęcki zmarł w 1927 r. w Skierniewicach na zapalenie płuc i jest pochowany na miejscowym cmentarzu. Emilian Hamprecht zmarł w 1932 r. i także jest pochowany w Skierniewicach.
W 1935 r. do Skierniewic przyjechały z Czech (miejscowości w Polsce, w której hutę założył Czech Ignacy Hordliczka) rodziny Wiernickich i zamieszkali w domu hutnika u Genowefy – mojej babci. Z babcią mieszkała jeszcze siostra Aleksandra Wiernickia urodzona w 1892 r. Między innymi przybył wtedy ich rodzony brat Stanisław – urodzony w 1888 r.
Przed II wojną światową Genowefa Borzęcka wyszła ponownie za mąż, za wdowca Stanisława Wiśniewskiego zamieszkałego przy ul. Szkolnej 1 w Skierniewicach. Przeprowadziła się tam wtedy z synami Władysławem i Stanisławem. W domu hutnika pozostał jej najstarszy syn Edmund Wiernicki ze swoją żoną Jadwigą. W 1939 r. urodził się syn Edmunda i Jadwigi – Dariusz Wiernicki, a w następnych latach kolejnych sześcioro dzieci.
Gdy w 1927 r. zmarł Józef Borzęcki stosowany był Kodeks Napoleona. Udział w Domu Hutnika odziedziczyli po nim po połowie Władysław i Stanisław Borzęccy. Genowefa mogła korzystać z majątku męża do końca życia. Rada Familijna wyznaczyła Stanisława Wiśniewskiego na pełnomocnika rodziny.
Przed II wojną światową Władysław Borzęcki uczył się w Szkole Kupieckiej (Handlowej) w Skierniewicach przy ulicy Lelewela. Jego kolegą był wówczas Aleksander Główka. Na zachowanej fotografii absolwentów siedzą obok siebie na ławce od prawej. Po II wojnie światowej
w 1946 r. Władysław zawarł związek małżeński z Zofią Wilczyńską. W 1947 r. urodził się Krzysztof Borzęcki, a w 1950 r. Ryszard.
Władysław Borzęcki pracował w MHD (Miejskim Handlu Detalicznym), później w PZGS-ie (Powiatowym Związku Gminnych
Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”), a następnie w Zakładzie Transformatorów Radiowych aż do emerytury.
Stanisław Borzęcki zawarł związek małżeński z Barbarą z domu Kordziak. Mieli dwie córki – Ewę urodzoną w 1953 r. i Beatę. Stanisław ukończył Szkołę Główną Handlową w Warszawie, pracował w Zjednoczeniu Materiałów Budowlanych.
Genowefa Wiśniewska z mężem w latach 60. przeprowadziła się z domu przy ulicy Szkolnej 1 do Domu Hutnika. Stanisław Wiśniewski zmarł w 1963 r., a Genowefa w 1985 r.
Tekst zawiera fragmenty opracowania pt.:
Więcej informacji o opisanej osobie wraz ze spisem źródeł znajduję się w powyższym dokumencie.
Informacje